سوگند شبانه من و تو

خدا را کجا یافتی مسافر؟
کوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.
رفت‌ که‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا کوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.
نهالی‌ رنجور و کوچک‌ کنار راه‌ ایستاده‌ بود ، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ کنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن .
درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ که‌ بروی‌ وبی ‌رهاورد برگردی . کاش‌ می‌ دانستی‌ آنچه‌ در جست ‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست…
مسافر رفت‌ و گفت: یک‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست ‌وجو را نخواهد یافت و نشنید که‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست ‌وجو را از خود آغاز کرده‌ام‌ و سفرم‌ را کسی‌ نخواهد دید؛ جز آن‌ که‌ باید.
مسافر رفت‌ و کوله‌اش‌ سنگین‌ بود . هزار سال‌ گذشت ، هزار سالِ‌ پر پیچ و خم ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ کرده‌ بود…
به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ که‌ روزی‌ از آن‌ آغاز کرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز کنار جاده‌ بود.
زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.
مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.
درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در کوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ کن.
مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، کوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.
درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری ، همه‌ چیز داری .اما آن‌ روز که‌ می ‌رفتی، در کوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی ، غرور کمترینش‌ بود ، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.
حالا در کوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در کوله‌ مسافر ریخت…
دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نکردم‌ و تو نرفته‌ای ، این‌ همه‌ یافتی!
درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست …

این داستان برداشتی است از فرمایش حضرت علی
“من عرف نفسه فقد عرف ربه”
آن کس که خود را شناخت به تحقیق که خدا را شناخته است…
در انتها اینکه : انسان وقتی بلند حرف می‌زند صدایش را می‌شنوند، اما هنگامی که آهسته صحبت کند به حرفش گوش می‌دهند. (پل رینو)

________________________________________

راز زندگی :

در افسانه‏ها آمده، روزی که خداوند جهان را آفرید، فرشتگان مقرب را به بارگاه خود فراخواند و از آنها خواست تا برای پنهان کردن راز زندگی پیشنهاد بدهند.  یکی از فرشتگان به پروردگار گفت: خداوندا، آنرا در زیر زمین مدفون کن.  فرشته دیگری گفت: آنرا در زیر دریاها قرار بده.  و سومی گفت: راز زندگی را در کوه‏ها قرار بده.
ولی خداوند فرمود: اگر من بخواهم به گفته‏های شما عمل کنم، فقط تعداد کمی از بندگانم قادر خواهند بود آنرا بیابند، در حالی که من میخواهم راز زندگی در دسترس همه بندگانم باشد.  در این هنگام یکی از فرشتگان گفت: فهمیدم کجا، ای خدای مهربان، راز زندگی را در قلب بندگانت قرار بده، زیرا هیچکس به این فکر نمی‏افتد که برای پیدا کردن آن باید به قلب و درون خودش نگاه کند.
و خداوند این فکر را پسندید.

__________________________

آن شب ” زمزم ” زمزمه شادی سر داد و ” مروه ” در تماشای ” صفا”ی یار بود و ” کعبه ” در طواف فرشتگان ، که از حریم خدا محرمی به حرم پا نهاد که صفایش ” مروه ” و شعورش ” مشعر ” و عرفانش ” عرفات ” را به شگفتی می نشاند . او از سمت ” صفا ” آمده بود و ” سعی ” بر وفا کردن به ” عهد ” ازلی ” داشت . بعد از او ” منا ” مذبح منیت بود. او یاد داد که با سنگ ریزه های ” برائت ” ، بت های درون و برون را ” رمی ” کنیم و عرفان ” عرفات ” را بیابیم . او اندیشه ما را ضیافت معرفت می برد و دل های عاشق را با پای ” هروله ” به سوی صحرای نیاز می کشاند .

سلام ساکنان سماوات و زمین با او باد که مباهات آفرینش بود و از راز خلقت کائنات .

میلاد آخرین فرستاده پروردگار محمد مصطفی و امام جعفر صادق بر شما عزیزان مبارک باد .

۱ : در ابتدا به این سایت سری بزنید : خانه وبلاگ نویسان بوشهری

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این مطلب رو توی یکی از سایتها که داشتم دنبال یه موضوع درباره کشتی های مسافری میگشتم پیدا کردم. و چون دیدم که اسم بوشهر و بوشهری توشه گفتم واسه شما دوستای عزیز هم بزارمش تا شما هم بخونید .

سرگذشت غم انگیز یک کشتی ( رافائل ) که تو زمان خودش توی بوشهر تک بوده .

عکسی از دو کشتی معروف ایتالیایی رافائل و میکلانژ

اونهایی که تا به حال به بوشهر مسافرت کرده باشند حتما اسم رافائل به گوششون خورده.پیتزای رافائل ، ساندویج رافائل و … اما شاید هیچکدوم ندونن که چرا این همه اسم رافائل همه جا به چشم می خوره ؟ رافائل کی بوده که این قدر مردم این شهر دوستش دارن؟

رافائل یک کشتی بود که سر گذشتی غم انگیز ولی شنیدنی داره.

۳۱ سال پیش محمد رضا شاه دو تا کشتی توریستی به نام های رافائل و میکلانژ از ایتالیا میخره. میکلانژ از رافائل خیلی کوچیکتر بود . رافائل بزرگ بود و با عظمت .یک کشتی با شکوه با همه امکانات تفریحی که تو زمان خودش نظیر نداشت. یک کشتی با سالنهای سینما و تئاتر.زمینهای ورزشی .استخر .هتل .تالارهای باشکوه .رستوران … هیچ کدوم از کشورهای پیشرفته اون زمان همچین کشتی رو نداشتن.میگن روزی که رافائل از ایتالیا به سوی ایران حرکت میکنه مردم ایتالیا با اشک رافائل رو بدرقه میکنند.چون کشورشون مثل ایران پول دار نبود و رافائلی رو که خودشون ساخته بودند مجبور بودند به ایران بفروفشند. رافائل در میان اشک و اندوه ایتالیا رو ترک کرد و زیبا و خرامان به سوی ایران پیشرفت . البته میکلانژ هم همراه رافائل به ایران اومد اما میکلانژ به هیچ عنوان با رافائل قابل مقایسه نبود.

سرانجام رافائل و میکلانژ به ایران رسیدن . میکلانژ رو به بندر عباس فرستادند و رافائل رو به بوشهر .

به آبهای نیلگون خلیج همیشه فارس.

همه در برابرزبیایی و شکوه رافائل شگفت زده شده بودند. و الحق که ایتالیایی ها حق داشتند به خاطر از دست دادنش گریه کنند.

حالا دیگه رافائل مال ایران بود و خیلی ها برای دیدینش به بوشهر میومدن، تا مدتی رو هرچند کوتاه تو این کشتی بگذرونن. جشنهای زیادی تو تالارهای رافائل برگزار میشد.

رافائل تو اون زمان تک بود.

تا اینکه انقلاب شد و طولی نکشید که ایران درگیر جنگ با عراق شد.همون سالها ایتالیا میکلانژ رو خرید و به ایتالیا برگردوند. رافائل اما هدف موشکهای عراقی قرار گرفت و اگرچه قابل تعمیر بود اما هیچکش نفهمید چرا کسی اینکار رو برای نجات رافائل انجام نداد. همه تجهیزات و مبلمان لوکس رافائل به یغما رفت و سرانجام رافائل آروم آروم به زیر آب رفت.اون روز مردم بوشهر که اومده بودند برای آخرین بار ببینش گریه میکردن.آخه همه رافائل رو دوست داشتن.

رافائل غرق شد یا غرقش کردند ؟ سوالی بود که هیچ وقت پاسخ داده نشد.رافائل رفت تا ته آبها تا قصه غصه هاش رو فقط به ماهی ها بگه. شاید برای همینه که حالا اطراف رافائل پر از ماهیه.اینو میشه از ماهیگیر هایی که برای صید ماهی میرن اونجا پرسید.اونایی که رفتن اونجا میگن دیدن رافائل با اون همه عظمت زیر آب آدم رو منقلب میکنه .یه جورایی تن آدم میلرزه.

الان سالها از اون ماجرا میگذره ولی همچنان اسم رافائل رو تو بوشهر همه جا میبینی و میشنوی.اما این پایان داستان رافائل نبود .حالا پس از سالها مسوولین تصمیم گرفتن که رافائل رو از آب بیرون بیارن . نه برای اینکه بخوان اونو احیا کنن .

نه!

حالا با این سرگذشت معلوم نیست که سر این کشتی عظیم و زیبای اون زمان چی قراره بیاد ؟؟؟ من که ندیدم کشتی رافائل رو اما ۵-۴ سال پیش به همراه مدرسه رفیتم گردش و از قضا گفتیم بریم سوار یه لنج بشیم تا دورمون بده . ناخدای لنج هم بردمون تا نزدیکی همین کشتی ( رافائل ) با اینکه چیزی از این کشتی عظیم نمونده بود اما راست گفته نویسنده این مطلب با دیدن خرابه های این کشتی عظیم باز هم دل آدم میگیره و غصه میخوره که چرا مسئولین استان فکری نمیکنن و راه چاره ای پیدا نمیکنند تا بتونند دوباره این کشتی رو بازسازی کنند ؟ نمیگیم دوباره بندازینش توی آب تا بخواد مثل سابق باشه . نه . میتونید بقایاش رو بازسازی کنید و توش رو یه موزه درست کنید . یه همت بلند  میخواد و یه اراده و یه یا علی که این کار رو انجام بدین .

شما مسئول عزیز . شما هم استانی عزیز . با همه هستم چرا فکری برای آبادانی شهر و استانمون نکنیم ؟؟؟ به خدا میتونیم دست به دست هم با کمک همدیگه استانی رو درست کنیم تا به بهترین شکل ممکن بشه و همه غبطه این استان رو بخورن .

حتی میتونیم یه استان مجازی داشته باشیم . استانی که تو خوب بودن ومهمان نوازی و خونگرمی شهره عام و خاص هستش  .

__________________________________________________________________

اینم یکی از نامهای قدیمی سرزمین من شهر من بوشهر

در عصر هخامنشی از تمدنهای بزرگ در ایران تمدن لیان بوده‌است که برخی به اشتباه نام آن را از نام‌های بوشهر می‌دانند. طبق آثار کشف شده در منطقه باستانی هلیله و ریشهر نام این سرزمین ژرمانسیکا بوده‌است. همچنین در آثار باستانی شوش از این بندر نام برده شده‌است. در زمان اسکندر نام آن به موزامبری تغییر یافت .

_____________________________________________________

جملاتی کوتاه از آنتونی رابینز :

۱٫  آنچه سرنوشت ما را تعیین میکند ، شرایط زندگی مان نیست ، بلکه تصمیم های ماست .

۲٫  هرگاه گرفتن تصمیم مهمی را دشوار یافتید ، بدانید که علتش فقط یم چیز است و آن این است که تصور روشنی از ارزشهای زندگی خود ندارید .

۳٫ فرق آدمهای موفق و ناموفق در آنچه که دارند نیست ، بلکه در این است که با توجه به امکانات و تجربیات خود چه می بینند و چه میکنند .

۴٫ تنها چیزی که موجب خاطر جمعی انسان در زندگی میشود این است که بدانید هر روزی که میگذرد به طریقی پیشرفت کرده اید .

۵٫ فراموش نکنید که زندگی مجموعه ای از لحظات است . میتوانیم لحظاتی را برای خود بیافرینیم که موجب تعالی ما باشد نه این که محدودمان کند .

__________________________________________________

با آرزوی موفقیت برای تک تک دوستانی که برای کارشناسی ارشد امتحان دادن . امیدوارم همگی شما موفق باشید .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ ن مسابقه : خانه وبلاگ نویسان بوشهر، با همکاری دبیرخانه روز بوشهر، برگزار می کند:
مسابقه وبلاگ نویسی به مناسبت روز بوشهر

وبلاگ نویسان عزیز استان بوشهر، می توانند از تاریخ ۸۸/۱۲/۰۱ تا تاریخ ۸۸/۱۲/۱۵ ، با قرار دادن یک مطلب در وبلاگ خود، پیرامون شهر بوشهر (موضوع اختیاری است ولی الزاماً درباره بوشهر باشد) در این مسابقه شرکت نمایند.
به همراه مطلب، گذاشتن عکس گرفته شده توسط نویسنده وبلاگ، درباره بوشهر و مرتبط با موضوع نوشته شده ، یک امتیاز برای وبلاگ نویس محسوب می شود. پویا بودن آن عکس ملاک تأثیر گذاری می باشد؛ اما گرفتن عکس با تلفن همراه، دوربین دیجیتال و یا دوربین آنالوگ تفاوتی ندارد.

شما علاقه مندان عزیز می توانید بعد از گذاشتن مطلب، به سایت خانه وبلاگ نویسان بوشهر مراجعه نموده و مشخصات خود را در فرمی که در این سایت قرار دارد وارد نمایید. به ۱۰ نفر از افراد برگزیده این مسابقه، جوایز ارزنده ای در جشنواره روز بوشهر که توسط دبیرخانه روز بوشهر برگزار می شود؛ اهدا خواهد شد.
لازم به ذکر است کسانی که در مسابقه شرکت می کنند؛ می بایست لوگوی روز بوشهر را در وبلاگ خود قرار دهند.

بنویس مهلت موندن یه نفس بود

از جداشدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ
گریه کردم و نوشتم نازینم یا تو یا مرگ
به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار
تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار
بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیا یه قفس بود
بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم
سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم

من که تو بن بست غربت
زخمی از آوار پاییز
فکر چشمای تو بودم
با دلی از گریه لبریز
شب عاشقونه ی من که حروم شد
مهلتی بودن با تو که تموم شد
ندونستم باید از تو می گذشتم
وقتی از غربت چشمات می نوشتم

بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیا یه قفس بود
بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم
سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم

از جداشدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ
گریه کردم و نوشتم نازینم یا تو یا مرگ
به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار
تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار
بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیا یه قفس بود
بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم
سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم

پ.ن ها :

پ.ن ۱: هفته قبل که گذشت . یه سری اتفاقات افتاد که باعث و بانیش رو واگذار میکنم به خدا .

پ.ن ۲: دوستای مهربونم واسه یه دختر بچه ۴ ساله دعا کنید به دعاهای شما نیاز داره . سرطان خون گرفته . دعا کنید که معجزه بشه و سلامتیش رو بدست بیاره .

پ.ن ۳: جمعه با دوستای خانوادگی رفتیم چاکوتاه . خیلی خوش گذشت . اما فرداش این خوشی از دماغم زد بیرون . مسموم شدم شدید . ۲ روزه تو خونه خوابیم .همه تنم درد گرفته دیگه . ۴۸ ساعت خواب بدون ذره ای که چیزی بخورم . خدایا هیچکسی رو مریض نکن .خیلی سخته مریضی بخدا

جملاتی از دکتر شریعتی

وقتی خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند . وقتی خواستم ستایش کنم ، گفتند خرافات است . وقتی خواستم عاشق شوم ، گفتند دروغ است . وقتی خواستم گریستن ، گفتند دیوانه است

وقتی خواستم خندیدن ، گفتند دروغ است . دنیا را نگه دارید ، میخواهم پیاده شوم …

این جا که منم کسی چه میداند که بودن نیز همچون زیستن طاقت فرساست دو بیگانه ی همدرد از دو خویش بیدرد با هم خویشاوندترند  .آشنا یعنی هم خانه ی من در دیار تنهایی

بنام معبودی که  نظاره گر ماست و حاضربر اعمال ما .

بنام معبودی که خلق کرد جهان و جهانیان را و بنام خالق بی همتا .

خیلی وقته این پست رو میخواستم بذارم اما بنا به دلایلی امروز اون صبر لبریز شد و دیگه اومدم و نوشتم تا شاید کمی ……

خدا جونم سلام .

میدونم ، خودم میدونم … آره خیلی وقته باهات درد دل نکردم . هر وقت احساس دلتنگی و تنهایی میکنم . هر وقت چشمام از اشک های شبانه خیس میشه …

میفهمم مدت زیادیه که ازت دور بودم . باید اعتراف کنم که خیلی وقته تو رو فراموش کردم . خیلی وقته …

حتی خودم رو و اطرافیانم رو هم فراموش کردم .

اما امروز از هق هق واژه ها و دلتنگی هایم منو به خودم آورد . انگار یه دفعه از خواب بیدار شده باشم .

خیلی دلم گرفته . نمیدونم چی بگم ؟ از کی بگم ؟ یا اصن از کجا و و چه جوری شروع به گفتن کنم .

از دل شکسته ام ؟ یا از دلایلی که شکستم ؟ از چشمای خیسم معلومه که . یا از …. نمیدونم .

از دوست داشتنم بگم ؟ از دوست داشتنی که چقدر دوستش دارم اما رسیدن بهش یه آرزوی محال و دست نیافتنیه .

اما اونی که دلم رو شکوند چی ؟؟ چه جوری ببخشمش ؟ واگذارش میکنم به خودت .

کمکم کن . میخوام برگردم به همون روزهای اول . روزهایی که خودم بودم . میخندیدم . سر خوش بودم . نه این فاطمه الانی که غمگین و گوشه گیر شده .

میخوام از این دنیای نامرد با آدمهای سنگی و خشنش خداحافظی کنم .

میخوام بیام پیش خودت . میذاری ؟؟

می خوام حضورت رو حس کنم . این حس قشنگ رو ازم نگیر .

بذار بدونم هنوزم دوستم داری . بذار بدونم بخشیدیم . بهم ثابت کن که فراموشم نکردی .

بذار بدونم هنوزم عشق وجود داره .

خدایا با همه وجودم اسمت رو صدا می زنم و بهت محتاجم . خیلی هم محتاج .

خدایا میدونم که میدونی چقدر دوستش دارم . اما چه فایده …. چه جوری بهش بگم ؟؟؟

خودت کمکم کن .

توی زندگی همه آدمها غم ها و شادی های بسیاری هست .

نمیشه گفت نیست . منم برای خودم غم هایی دارم . شادی هایی دارم . دلخوشی ها و دلبستگی هایی دارم .

برای همه این داشته ها شکرت خدا . تنهام نذار . محتاجتم .

اگر غمگینم واسه خودم دلایل خاصی رو دارم .

و اگر شادم بخاطر وجود دوستان خوبی هست که دارم و خانواده خوبی که همیشه کنارم هستند .

یه ضرب المثلی هست که میگه

گر خواهی نشوی رسوا / همرنگ جماعت شو .                 منم واسه همینه که وقتی با دوستام هستم همه سعی و تلاشم رو میکنم که مثل دوستام شاد باشم .

خیلی حرفها واسه گفتن داشتم اما فرصتی برای نوشتنشون نیست . باشد برای روزهای دیگر اگر عمری باقی بود .

پینوشت ها :

پ.ن ۱ : تولد مریم خیلی خوب بود . خیلی خوشحالم که تونستم پذیرای مهمان های تولد یک دونه خواهرم باشم .دست همه دوستان درد نکنه . خیلی زحمت کشیدین .

پ.ن ۲ : امسال روز تولد خودم مصادف شده با یه روز عزیز برای من . اربعین سالار شهیدان ( امام حسین و یارانش )

پ.ن ۳ : خوشحالم بابت اینکه تونستم چیزی رو که میخواستم بگیرم هم واسه خودم هم واسه مریم .مبارکت باشه عزیزم . ایشالله عکسهای خوبی باهاش بگیری .

پ.ن ۴ : دلم بدجور یه مسافرت میخواد . حتی اگر شده برای یک روز .

پ.ن ۵ : حالم از هر چی که دور و برم هست داره بهم میخوره . از زالوهایی که دارن تو جامعه زندگی میکنن . از اونهایی که دم از شهری بودن و با فرهنگ بودنشون میزنند .

پ.ن ۶ : روزهایم تکرار تکرار میشه تا به شب برسه . و دوباره طلوع و غروبی دیگر برای روزی دیگر .دیگه خسته و نا امید .

پ.ن ۷ : همه دلخوشیم بودن با شما دوستای گلم هستش .

تشکر نوشت : از همه دوستای وبلاگی عزیزم تشکر میکنم که با این همه نوشته ( منگه ) من رو دارن تحمل میکنند .

دارم سعی میکنم خوبی ها و بدی ها رو از هم تفکیک کنم و به یه نتیجه برسم .

چه لطیف است حس آغازی دوباره،

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس…

و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!

و چه اندازه شیرین است امروز…

روز میلاد…

روز تو!

روزی که تو آغاز شدی!

.::مریم خانومی بیستمین سال آغاز شدنت را تبریک می گوییم::.

خواهری عزیزم تولدت مبارک باشه . ایشالله ۱۲۰ ساله شی خواهری عزیزم .

کلی آرزوهای خوب خوب واسه تو عزیزم

چند روزی از تولد یک سالگی وبلاگم میگذره و من گذر زمان رو توی این یک سال و چند روز متوجه نشدم . یک ساله که از نوشتن و داشتن وبلاگم میگذره . اول توی بلاگفا بودم و بعد به وردپرس. اینم هدیه تولدم بود که یه دوست عزیز بهم داده بود . توی این یک سال اتفاقات هم خوب و هم بدی گذشت . خوبهاش رو که خیلی دوست دارم و همیشه با یاد آوری اون لحظات شیرین لبخند امیدی روی لبهام میشینه . امید به زنده بودن و زندگی کردن .

توی این یک سال دوستان وبلاگی خوبی پیدا کردم . دوستان خوبی چون ( میلاد . روزبه . سمیه . مهشید . رضا عبدو . عسلی و …. ) دوستان عزیزی که دیگه یادم نیست اسامیشون . اما تک تکشون رو دوست دارم . ( دوستان قبلی رو نام نبردم چون پیشتر از این با همشون آشنا بودم .

به بهانه ی یک آغاز

یک ساله دیگه هم فرصت زندگی پیدا کردم . رفتم و بازگشتم . یافتم و نیافتم . خندیدم و گاه گریستم . بین هوشیاری و نا هشیاری نوسان کردم . نزدیک شدم و دور از همه . رنج بردم و لذت بودن در کنار شما . سکوت کردم و فریادی نکشیدم .

خیلی دور چه زود گذشت و خیلی نزدیک سالهای دیگری را پشت سر خواهیم گذاشت تا به اانتها برسیم .

خیلی دور چه آرزوهایی داشتم و خیلی نزدیک نیمی از اون آرزوها بر باد و به دست فراموشی رفتند .

نمیدونم این سالها هم شاید خیلی دور ، خیلی نزدیک گذشتند تا به اینجا رسیدند . ابتدا با رویای بودن تو و در انتها بدون اثری از تو و چقدر من خوشحالم که بلاخره با مدد و یاری خدای خودم تونستم ذهنم رو از همه خیلی دورهای زندگیم پاک کنم . بی نهایت خوشحالم .

بودند دوستان عزیزی که بهم توی این قدمی که میخواستم بردارم کمک کردند و همراهی . که از تک تکشون تشکر میکنم . گرچه ابتدا وقتی پای نهادم توی این راه دشوار به تصور اینکه سخت است داشتم جا میزدم اما دوستان بسیار مهربونی داشتم که کمکم کردند تا مسیر گام نهادنم رو به راحتی و بدون ذره ای سستی بردارم و من بی نهایت سپاسگذارشون هستم .

و چه زیباست زندگی بدون دیدن کابوسهای شبانه و بغض های بی نشانه . چه زیباست اونی که اون بالا نظاره گر ماست . چه زیباست لبخندهای خداوندی و من خوشبخت تر از اونی هستم که بودم .

خوشبخت چون خدایی دارم که پناه گاه دلتنگی هایم بوده و هست .

خوشبخت چون خانواده ای دارم دلسوز و مهربان و همراه .

خوشبخت چون خواهری دارم به لطیفی برگ گل و دوست داشتنی و عزیز .

و خوشبخت تر چون دوستانی بسیار همراه و دوست داشتنی * خواهران و برادران عزیزی *  دارم که همیشه و همه جا همراه همیم . چه در شادی و چه در غم .

آری من از داشتن این خوشبختی ها خوشبختم .

در انتهای این همه خوشبختی اما آرزویی دارم دست نیافتنی و محال

اما باز هم خدای خودم رو شاکر و سپاسگذارم .

در انتهای

تولد نوشت پیشاپیش تولد یه دونه خواهر خودم و دوست عزیزم رو تبریک میگم . امیدوارم که سالیان سال زنده باشید و موفق تو تمامی مراحل زندگی

پ . ن :

از پ .  ن خبری نیست این دفعه